Tuinieren voor Vrede

Door Rutger Henneman

  

Verzet

Land en andere natuurlijke hulpbronnen zijn geen individueel uitsluitend eigendom, maar zijn aan ons allen gegeven (door de toevallige geschiedenis van de aarde en het universum of door God). Dat wordt als vanzelfsprekend gezien in bijna alle tradities, wereldgodsdiensten of inheemse ‘natuur-‘culturen, al dan niet met een godsbeeld. Alleen in onze huidige (moderne westerse) cultuur zien we dat anders. Wij zien land als een handelswaar en vinden dat wij als individu het recht hebben anderen uit te sluiten van het gebruik ervan. De grote problemen van schaarste zoals armoede en ecologische destructie zijn terug te voeren op deze houding van hebzucht en uitsluiting, groei en concurrentie, overconsumptie en exclusief eigendom.

Het tuinieren op de Vredestuin is een vorm van verzet tegen deze houding en de huidige economie die uit die houding voortkomt. Ons dagelijkse handelen binnen de huidige economie is een vorm van geweld. We creëren continu schaarste voor anderen door zelf te veel te consumeren. Het leed van massale armoede en klimaatverandering overkomt ons niet. Wij doen het elkaar aan in ons dagelijks leven. Dagelijks ontnemen we elkaar de middelen om te leven en dus het leven zelf. In deze economie leven we op continue voet van oorlog van allen tegen allen.

 

Naar een economie van Geweldloosheid, Liefde en Rentmeesterschap

We leven pas in vrede als we ons dagelijks leven zo gaan inrichten dat er een economie ontstaat die gebaseerd is op eenvoud en inclusiviteit. De meeste culturele tradities van het Jodendom tot Christendom, Islam, Hindoeïsme en Boeddhisme omarmen een vorm van rentmeesterschap. Dat is een manier van leven of basishouding waarin land niet gezien wordt als exclusief eigendom. Niemand kan een uitsluitend recht claimen ten koste van een ander. De aarde is ons allen toegekomen. En wij kunnen de aarde alleen maar beheren. Het gebruik is geen recht wat wij voor onze geboorte verdiend hebben, maar een gunst die wij met onze geboorte meekrijgen. En met die gunst komt een plicht of opdracht mee. Wij hebben de plicht om niemand uit te sluiten van het gebruik en van het product van de aarde. Het land moet gebruikt worden voor de behoeftes van iedereen. Zowel van hen die nu leven, als van hen die nog geboren moeten worden. Eenvoud en inclusiviteit dienen de norm te zijn waar in onze economie groei en concurrentie heersen.

Om een dergelijke geweldloze economie te bouwen is het nodig dat we ons materialisme en egoïsme overwinnen. In onze huidige economie is de band die we hebben met het land en onze medemens geanonimiseerd. We hebben geen gevoel met het land waar ons voedsel vandaan komt en met de boer die dat voedsel verbouwt. Een geweldloze economie van eenvoud en inclusiviteit vereist dat we zelf een stap terug nemen ten gunste van de ander. Om dat te ervaren als groei in plaats van achteruitgang is het nodig dat we de band die wij economisch hebben met het land en onze medemens, ook innerlijk weer voelen. Een buurttuin als de Vredestuin, waar je met je handen in de aarde zij aan zij met je buurtgenoten werkt voor je eigen voedsel, draagt bij aan het koesteren van die liefde die werkelijke groei brengt, die je verbindt met het land en je gemeenschap en die je bevrijdt van je hebzucht en je egoïsme.

  

Realiteit

Voor de Vredestuin is deze visie niet een onbereikbaar ver doel. Hier en nu, op dit kleine stukje aarde, met de mensen die zich hierbij aansluiten wordt een geweldloze economie en een cultuur van vrede al in de praktijk gebracht. Hier en nu is deze economie van liefde en rentmeesterschap een realiteit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s